لا یأت بمثلها اعادیک

یک رابطه ی بالغ و سالم چیزی نیست که تو رمانا و فیلما می بینیم. یک رابطه ی سالم و بالغ چیزی نیست که پر از جنجال و آشوب باشه. پر از درگیری و استرس و فکرای بیخود کنه آدم رو. حوصله شکافتن موضوع رو ندارم راستش اما اومدم بگم که تاسف باره که خودمون رو گول می زنیم و درگیر همچین چیزایی میشیم و شکست هایی میخوریم که جدی نیستن اما عواقب جدی ای دارن.

این جور چیزا افتخار نیست.قوی باشیم برای قطع کردنش. دوستی ها و حتی عاشقانه های این مدلی قلابی ترین چیزای دنیان و بعضا شرم آورتریناشون. جوری زندگی کنیم که با افتخار درمورد خودمون حرف بزنیم.

هر آدم جدیدی که وارد زندگیمون میشه بخشی از وجود ما رو متعلق به خودش می کنه. به اندازه ی تمام ثانیه هایی که بهش فکر می کنیم اجازه می دیم مهم شه تو زندگیمون. با رفتنشون اون تیکه سوخته و رها میشه. جا می مونه. می خواد که برگرده پیش اون آدمه و میشه دشمن خودمون. خودمونو تیکه تیکه نکنیم در گذر زمان. که به قول یکی یه تیکه مون در حدی از خودمون متنفر باشه که بخواد زندگیمونو به گند بکشه.

نمی دونم میفهمی چی میگم یا نه.

میفهمی؟