کج و معوج و نخراشیده تر از همیشه ام در برابر هنر خالص.

مشتاق تر به کمال

و ناامیدتر ازش.

رازی رو در دل شما کاشتهن. توی دهنتون رنگشو گرفته و نفستون بوشو. میترسین حرف بزنین، بنویسین و تو عکس ها ظاهر شین و رازتون فاش شه. چون بزرگ تر از خودتونه و تا وقتی بزرگ نشدین به اندازه ش، باید باید سکوت کنین.

میگه:

خانهٔ اسرار تو چون دل شود

آن مرادت زودتر حاصل شود

ولی خب میترسم از گندیدنش تو این تاریکی. میگمش زود.

یعنی الان وقتش شده که مثلا ترسوها بکشم عقب؟

+ یه چیزی هست در من که داره گریه می کنه. وقتی بیرون ساکت میشه صداشو میشنوم.

قصه های جهان محدود نیستن؟ الگوریتم مسخره و شبیهشونو میبینی؟ و بعد رو چیزی غیر از خودت حساب می کنی؟ وای بر تو .

وقتی تو مسیری باشی که همه چیزو در خدمت فهم

و خودت

در بیاری و از همه چیز بخوای به ″آگاهی″ و نور مطلق برسی اشتباه خیلی خیلی ممکن میشه.

همه مون تجربه ی نابود شدن یکی از پایه ی های فکری مون تو چند لحظه رو داشتیم،

وقتی بپرسی بهت میگن بر پایه ی بدیهیاتت برو جلو.

حالا، می بینم که سوادی ندارم که مرکب راهم بشه:)) پای استدلالم هم کوتاه و ضعیفه و راه تو خیلی طولانی و سخت.

و من خیلی ناامیدم:)) خیلی.

چرا وقتی درد هست،حقیقت این قدر نزدیک تر و واقعی تر به نظر میاد؟

من رو فقط ترس، غم و خشم می تونه جلو ببره.

لطفا.

خیلی روز سختی بود.

باید فکرشو می کردم.